Քեզ ներելու համար կյանքիցս պահանջվեց ընդհամենը մի քանի օր, իսկ քեզնից մի հավիտենություն է պահանջվում ներել ինձ ընդհամենը մի բան. “Կյանքիս մեջ մի անգամ քեզ չեմ ներել”: Ու դու այնքան հիշաչար ես, որ ես նույնիսկ երբեմն մտածում եմ` արդյո՞ք դու այն ես եղել, ինչ հիմա ես…
Երբեմն փողոցում տեսնում եմ ինչ-որ մեկին` որ պարզապես քո երկար մազերի նման մազեր ունի, կամ հագին մի շոր է, որից դու էլ ունեիր /չնայած հիմնականում քո հագուստը ունիկալ է, դրանից միայն դու ունես… երևի պարզապես նման է լինում քո հագուստին/ ու քեզ հիշելիս մի տարօրինակ զգացում նորից ինձ ստիպում է խելագարվել միայն այն մտքից, որ դու ինձ այդպես էլ չներեցիր իմ չգործած մեղքը…
Ես քեզ ներել եմ նույնիսկ քո մտովի դավաճանությունը, քո տարօրինակ հեռացումն ու անպատասխան հարցս. “Ինչո՞ւ…”: Հետո լռությունդ փոխարինեցիր մի պատասխանով… Ավելի լավ կլիներ, եթե խուլ լինեի…
Ու չներեցի քեզ սկզբում… որովհետև դու նույնիսկ ներողություն էլ չխնդրեցիր… Իմ գնալու պահին նույնիսկ չասեցիր, որ ինձ սիրում ես… Այնինչ հետո պնդում էիր, որ դա այդպես ԷՐ…
Հետո ես ներեցի քեզ… Բայց երևի ուշ էր արդեն… որովհետև ներումն էլ պետք է ժամանակին լինի…
Ինչևէ… ես նույնիսկ քեզ ներում եմ` ինձ չներելդ…
