Ուրեմն ինչից սկսեմ… Հեռվից գամ երևի:
Ընկերներիցս մեկի հետ ակումբ էինք գնացել, ավելի ճիշտ նա հրավիրել էր ակումբ, ես էլ ընկերակցեցի: Մի խոսքով ակումբից դուրս եկա, քայլում էի պրոսպեկտով/Մաշտոցի պողոտա/, ու իմ առջև նկատեցի երկու թմբլո ոտքեր` մինչև պորտային հատվածները բաց: Ճիշտ ա, յուբկա կոչեցյալ կար հագին, բայց ավելի լավ էր ընդհանրապես չհագնել, քան նմանը հագնել:
Բնականաբար “գեղեցկուհուն” անցնելիս/աբգոն անելիս/, շրջվեցի, որ հայավարի զննեմ ու առաջ անցա, բայց զգացի, որ հետևիցս ինչ-որ ձայն էկավ:
Ասում եմ “Ի՞նչ”, սա էլ թե.”Էս դիմացի գնացող աղջկա ոտքերի արանքով կռազ էլ կանցնի”: Նայում եմ դիմացի աղջկան, նորմալ աղջիկ ա, ուղղակի մարդու ուտքերը մի քիչ ծուռ են… Հիմա ինչ անենք…
Ուրեմն էս պո*նիկը չի մտածում իրա թմբլո, ծայրից ծայր բաց ոտքերի մասին, սրան նրան ա ձեռ առնում…
Էհ.. Տեր Աստված, եթե նմանները պիտի արդեն խոսելու իրավունք ունեն, և դեռ մի բան էլ ավելին` բերանը լկտիաբար բացեն, մի հարց պիտի տամ քեզ. “Էս ո՞ւր ես մեզ տանում”:
Էլ չպատմեմ, թե սրա հետ խոսակցության շարունակությունը ոնց եղավ, բայց էն որ սրա նմանները մենակ պիտի անհագուրդ սեքսի մասին խոսեն, ու վերջ… ՍԱ ՀԱՍՏԱՏ:
Աստված, հետևի գառներիդ, իրար միս են ուտում…
