Ուրեմն որոշել եմ/տոեսծ շուտ էի որոշել, բայց հաստատակամորեն ի կատար եմ ածելու/ սրանից հետո ամեն մեկի էրեսին չծիծաղեմ, ինձ դնեմ “սարի սմբուլի տեղ” ու ՖՍՅՈ: Հերիք եղավ բոլ եղավ, սուս եմ մնում, առիթավորվում են հարգարժան պատվիրատուները:
Չեմ պատմելու, թե ինչ ա էղել, ես էդքան ոչ “ներվի” ունեմ, ոչ էլ մի առանձնապես ցանկություն էդքանը նորից հիշելու: էտ ո՞վ ա ասել. “Բոլոր պատվիրատուներին պետք ա մեծարել, որովհետեը իրանք քեզ հաց ու ջուր են տալիս…”: ՍՈՒՏ Ա… պետք ա ոտքը տրորես, հլը մի հատ էլ ձեռքն էնքան ուժեղ սեխմես բարևելիս, որ մոռանա դաժէ ինչի համար ա զանգել ու հոգնած հալիդ քեզ հասցրել քաղաքի կենտրոն /որտեղ իմիջայլոց որոշները ՈՉ ՀՈԳՆԱԾ վիճակում զբուսնում էին/: Ու տեսնես երբ են մարդիկ վերջապես հասկանալու, որ էտ անտեր դիզայնը սաղին չի կարա դուր գա, դաժե ԱՍՏՎԱԾ որ ԱՍՏՎԱԾ ա, մեկա, սաղին հո դուր չի՞ գալիս…
Բայց չէ~, ոմանց թվում ա, եթե դիզայներ ես կամ ծրագրավորող, պիտի էնպես սարքես, որ ԲՈԼՈՐԸ հավանեն: Բա չասե՞ս… Տո դու էլ, քո սայթն էլ, քո… /մատերիցա նե սլեդուետ/: Հլը մի բան էլ հեչ որ էդքան ԱՆՀԱՎԱՆ են, բերում ա ուրիշին համեմատում հետս… Չէ.. բալես… դու պիտի շեֆ լինես, որ ոչ մեկի քիթ-մունաթի տակ չընգնես…
Ուռոդներ………….!
