Էնքան դժվար ա…Երբ սպասում էիր ինչ-որ արտառոց մի բանի, բայց պարզվում ա, որ նորից նույնն ա` նորից նույն անտարբերությունն եմ զգում, նույն անզգացմունքայնությունը, նույն սառնությունը…Գուցե ես եմ էդպիսին, գուցե իրոք շուտ եմ հոգնում ամեն ինչից ու բոլորից: Ուզում եմ համոզված լինել, որ ամեն ինչի մեղավորը ես եմ, ու եթե պիտի ինչ-որ մեկը պատճառ հանդիսանա այս բաժանման, էս անգամ թող ես լինեմ: Սիրտս գուցե հանգիստ լինի էս անգամ, եթե իմանամ, որ ինձ չեն լքել, այլ ես եմ լքել:
Ես վատն եմ… Գիտեմ…
Բոլորն էլ ինչ-որ մեկի համար վատն են լինում, ու թող ես վատը լինեմ քեզ համար: Գիտես… Կներես, բայց ես չեմ ափսոսում: Առաջին անգամ կյանքիս մեջ, բաժանումից հետո ես ուրախ եմ: Իզուր չեն ընկերներս զարմանում, երբ ժպիտը դեմքիս ասում եմ “Բաժանվեցինք…”: Ինչո՞ւ են բոլորը սպասում, որ ես պիտի միշտ տխուր լինեմ:
Ես ինձ էնքան հանգիստ ու լավ եմ զգում հիմա: Սրտիս վրայից ծանր բեռն ընկավ վերջապես, վեր-ջա-պես…
Ների’ր ինձ, Աստված…
