Գուցե շատերը ծանոթ չեն այս հասկացողության հետ, բայց արդեն վաղուց ուսումնասիրում եմ վեբ անվտանգության ոլորտը, և ինձ համար առաջնային խնդիրներից մեկը հենց ֆիշինգն է: Հենց այդ պատճառով էլ այսօր ուզում եմ մի քիչ գրել դրա մասին, և տեղեկացնել շատերին այս երևույթի վտանգների մասին:
Փորձեմ ոչ ֆորմալ տեսքով բացատրել այս երևույթի իմաստը: Continue Reading..
Դեկտեմբերի 11-13-ը Ծաղկաձորում սեմինար քննարկման էինք` “Բլոգինգ. Բլոգի ղեկավարման էթիկա” թեմայով: Էհ. էլ որն ասեմ, էլ որը… Շատ լավ անցավ, էնքան լավ, որ այդ երեք օրը իմ կարծիքով քիչ էր: Ես դա հասկացա վերջին օրը, երբ բոլորն էնքան բան ունեին ասելու, որ թվում էր` մի տաս օրվա կուտակված խոսքեր էին բոլորի մոտ: Ժպիտով հայաքցներն ու միանշանակ լավ կարծիքը այդ օրերի հանդեպ անպակաս էին բոլորի մոտ:
Այդ երեք օրերը Ծաղկաձորի Երիտասարդական Կենտրոնի 4-րդ հարկի բոլոր սենյակներում “շուխուռ” էր` նույնիսկ գիշերները, երբ “Մաֆիա” խաղացողները, բոլորը կարմիր խաղաքարտերով, անվերապահորեն կասկածում էին արդեն բոլորին, նույնիսկ իրենք իրենց: Continue Reading..
Ճիշտն ասած, էս վերջերս չէի հասցնում բլոգիս մեջ գրել, բայց էսօրվա ԲԼՈԳԵՐՆԵՐԻ ԱԿՈՒՄԲԻ ԱՌԱՋԻՆ ՀԱՆԴԻՊՈՒՄԻՑ հետո մի տեսակ էլի էն էնտուզիազմը մտավ մեջս, ասեց “Ախպեր արի համաձայնվի,որ շատ լավ էր”: Բայց ես ասում եմ. “Չէ… լավ չէր… ՄԱՀ ԷՐ…”: Հասկացողը հասկացավ ասածս…չհասկացողն էլ հասկացավ իրա ուզած ձևով… ՄԻ ԽՈՍՔՈՎ… Գլուխ գովալ չլնի… ասեք. “Դե Նեոմեդիան ա կազմակերպել հավաքը, ինքն էլ պիտի տենց ասի, որովհետև Նեոմեդիայից ա…”:
Չեմ ուզում գրել մանրամասն, թե ով ինչ ասեց, ով ինչով պատասխանեց առաջինի ասածին: Թե չէ կստացվի կինոյի սցենար… Continue Reading..
Քեզ ներելու համար կյանքիցս պահանջվեց ընդհամենը մի քանի օր, իսկ քեզնից մի հավիտենություն է պահանջվում ներել ինձ ընդհամենը մի բան. “Կյանքիս մեջ մի անգամ քեզ չեմ ներել”: Ու դու այնքան հիշաչար ես, որ ես նույնիսկ երբեմն մտածում եմ` արդյո՞ք դու այն ես եղել, ինչ հիմա ես…
Երբեմն փողոցում տեսնում եմ ինչ-որ մեկին` որ պարզապես քո երկար մազերի նման մազեր ունի, կամ հագին մի շոր է, որից դու էլ ունեիր /չնայած հիմնականում քո հագուստը ունիկալ է, դրանից միայն դու ունես… երևի պարզապես նման է լինում քո հագուստին/ ու քեզ հիշելիս մի տարօրինակ զգացում նորից ինձ ստիպում է խելագարվել միայն այն մտքից, որ դու ինձ այդպես էլ չներեցիր իմ չգործած մեղքը…
Ես քեզ ներել եմ նույնիսկ քո մտովի դավաճանությունը, քո տարօրինակ հեռացումն ու անպատասխան հարցս. “Ինչո՞ւ…”: Հետո լռությունդ փոխարինեցիր մի պատասխանով… Ավելի լավ կլիներ, եթե խուլ լինեի…
Ու չներեցի քեզ սկզբում… որովհետև դու նույնիսկ ներողություն էլ չխնդրեցիր… Իմ գնալու պահին նույնիսկ չասեցիր, որ ինձ սիրում ես… Այնինչ հետո պնդում էիր, որ դա այդպես ԷՐ…
Հետո ես ներեցի քեզ… Բայց երևի ուշ էր արդեն… որովհետև ներումն էլ պետք է ժամանակին լինի…
Ինչևէ… ես նույնիսկ քեզ ներում եմ` ինձ չներելդ…
Ես Armenix-ում