Դպրոցը նոր համակարգիչներ էր ստացել, և վերջապես ազատվել էինք սովետական БК համակարգիչներից: Մենք իհարկե առաջինը չէինք, որ օգտվում էինք այդ համակարգիչներից, բայց մեզանից տարիքով մեծերից ընդհամենը մի քանիսն էին հետաքրքրվում դրանցով:

Երբ հերթը հասավ մեր դասարանին, ես անտարբեր չմնացի: Ու երբ մեր կենսաբանության դասատուն ասում էր “Հեսա կգնաք ձեր չոր թվերով կապրեք”, ես միևնույն է համոզված էի, որ իմ թվերը չոր չեն լինի:

Մի խոսքով km.ru կայքի չաթ-ն առաջին տեղն էր, որ մենք դասարանցիներով մտնում էինք ու խոսում ռուս աղջիկների հետ: Հետո ինչ-որ ՄԱՆԳՈ-ի նման բառ էր, չեմ հիշում, նման անունով մի ինտերնետ խանութ կար, ու քարտեր էր տալիս, ես էլ գրանցվել էի, ու փոստով ուղարկեցին: Քարտը երկար ժամանակ պահում էի գրպանումս, չնայած որ հաշվի վրա ընդհամենը 20 միավոր կար, ու ամեն ամիս 5 միավոր կայքը իբր նվիրում էր: Իսկ ես մեծ հույսեր ունեի որ որոշ ժամանակ անց կկարողնամ 3000 միավորանոց ինչ-որ բան առնել:

Հա, մոռացա նշել, որ km.ru-ի մի աղջկա սիրահարվել էի: Զանգում էի, խոսում էինք, ռուսերենս էի զարգացնում : Դե հետո ի՞նչ, հետո մի օր էլ նա չուզեց հետս խոսել ու տենց պրծավ-գնաց: Եվ ես, “խորին վշտով” ինձ նվիրեցի ուսմանը:

Համակարգչային կենտրոն ունեինք դպրոցում, որտեղից էլ հենց ինտերնետ էինք մտնում, ու կենտրոնի աշխատակիցներից մեկը “վեբ դիզայն գիտեր”: Մի օր էլ, երբ ես նրան խնդրեցի ինձ սովորեցնել, նա միանգամայն լուրջ հայացքով ասաց. “Գրանցվիր պարապմունքներին, վճարիր ու կսովորես”: Ու ես կրկնակի խորին վշտով ինձ նվիրեցի ընդունելության քննության պարապմունքներին:

Ընդունվեցի, ու հենց առաջին բանը որ արեցի, համակարգչիս մեջ տեղադրեցի FrontPage ծրագիրը և սկսեցի քրքրել: Ու քրքրումներիս առաջին ցուցադրական արդյունքն եղավ դեռևս այն ժամանակ գերհայտնի freenet ցանցում իմ կայքը, որտեղ տեղադրեցի իմ բանաստեղծությունները (մանկուց այդ տաղանդը մեջս զգացել էի ): Մոռացա նշեմ, որ այդ ընթացքում km.ru-ն մոռացվեց, ու ես արդեն “չաթ էի անում” հայ աղջիկների հետ` erevan.august4u.ru կայքում:

Էդպես տարիներն անցան, ես արդեն հմտանում էի վեբ դիզայնի մեջ, փոխվում էին նաև չաթ-երը, որտեղ ես ժամանակ էի անցկացնում: Իրար հետևից հայտնվեցին titan.am, skizb.am ու մի շարք իրար նման ու նույն դվիժոկով աշխատող չաթ-երը, որոնցից բոլորում ես կայի, ու ակտիվ “գործունեություն էի ծավալում”: Հետո եկավ մի շահ, որ ես ու ընկերներս որոշեցին մեր սեփական կայքը ստեղծել, որը կունենա նաև չաթ: Անվանեցինք այն mult.am և սկսեցինք chat.mult.am-ի ՓիԱռ-ային գործունեությունը:

Չգիտեմ կարդացողներից քանիսն է եղել նշածս չաթերում, բայց երևի գիտեք, որ այս չաթերում կար SU (Super User) պաշտոն: Ու մենք մեր չաթում մի քանի հոգու նվիրեցինք այդ պաշտոնները` ակնկալելով նրանց կողմից մարդկանց ներքաշում:

Էհ… mult.am-ում ընդհամենը սկսեց աշխատել չաթը, քանի որ մնացած մասը ուղղակի չէի հասցնում սարքել:

Լավ ժամանակներ էին, անհոգ էի ու ամեն ստից բանից ուրախանում էի:

Եվ ահա մի օր հասկացա, որ ես ուզում եմ DJ դառնալ: Որտեղից որտեղ ծանոթացա Վարդան Պապիկյանի հետ (CJ VARDAN անուն ուներ էն ժամանակ), որոշեցինք երկուսով պրոյեկտ կազմել: Երկար չգրեմ, մի խոսքով ստեղծեցինք պրոյեկտը` NUCLEAR անունով, կայքը սարքեցինք ու… Ու հովանավոր գտնելու ճանապարհին մենք հասկացանք, որ ավելի լավ կլինի զբաղվել վեբ կայքերի պատրաստմամբ:

Էդպես էլ ստեղծվեց Սեկտոր Ստուդիան, հետո …բազմաթիվ վերանվանումներից հետո, եկանք հասանք NEOMEDIA-ին:

—- Էստեղ գնաց գովազդը —-

Ո՞վ կպատկերացներ, որ DIAL-UP կապով այդքան հիացած իմ նման տղան, հիմա չի բավարարվի 512 Կբիթ/վրկ.  սիմետրիկ արագությամբ, ու կկնքի պայմանագիր FastClick-ի հետ` 1024 Կբիտ/վրկ սիմետրիկ արագության համար, և ընդհամենը 11.000 դրամով:

—- Գովազդի վերջ —-

Հիմա երևի չեք պատկերացնում, բայց ինձ շատ լավ եմ զգում: Հիշողություններս էնքան հաճելի էն ու պատկերավոր, որ ուզում եմ նորից մի երկու-երեք օրով գնալ հին ժամանակներ: Երանի կարողանայի: